Na linii zapadła pełna oszołomienia cisza. „Pani… Pani Vance, płyniemy obecnie w kierunku Wybrzeża Amalfi we Włoszech. Anulowanie rezerwacji Apartamentu Prezydenckiego w trakcie podróży jest bezprecedensowe. Kary…”
„Kary mnie nie obchodzą” – przerwałem. „Chcę, żeby ich apartament został zamknięty. Chcę, żeby wszystkie przywileje VIP, pakiety restauracyjne i opłaty za pokoje zostały całkowicie cofnięte. Chcę, żeby odprowadził ich pan z pokładu statku w najbliższym porcie zawinięcia. Ponadto anuluję ich loty powrotne pierwszą klasą do Chicago”.
„Proszę pani, jeśli wywieziemy ich jutro rano w Amalfi… utkną. Czy mają jakieś alternatywne rozwiązania?” – zapytał Henri, a jego profesjonalny spokój lekko zadrżał.
„To całkowicie ich problem” – odpowiedziałem chłodno. „Jeśli pozwolicie im obciążyć mnie kosztami jeszcze jednej butelki szampana, pozwę waszą firmę czarterową o współudział w oszustwie elektronicznym. Czy to jasne?”
„Jasne jak słońce, pani Vance. Apartament zostanie zamknięty po ich powrocie z pokładu. Zostaną opuszczeni o 8:00 rano w Amalfi.”
„Dziękuję, Henri.”
Rozłączyłem się akurat w momencie, gdy ciężki, rytmiczny stukot śmigieł helikoptera rozniósł się echem po nocnym niebie przed kliniką. Przybył Medevac.
Następne dwie godziny to była tylko mgła migających świateł, krzyków ratowników medycznych i przerażającego wznoszenia się w ciemne niebo. Zespół medyczny zaintubował Leo w trakcie lotu, wstrzykując mu sterydy i adrenalinę. Siedziałem przypięty pasami w rozkładanym fotelu, obserwując monitory i modląc się do każdego boga, który by mnie wysłuchał.
Kiedy wylądowaliśmy na dachu szpitala pediatrycznego na kontynencie, poziom tlenu w jego organizmie w końcu zaczął rosnąć. Jego policzki powoli nabierały rumieńców.
Pospiesznie przewieźli go na Oddział Intensywnej Terapii Pediatrycznej. Drzwi się zamknęły, zostawiając mnie w cichym, sterylnym korytarzu. Wojna o jego życie dobiegła końca. Wygrał.
Teraz miały się zacząć konsekwencje.
Była 4:00 rano na kontynencie, co oznaczało, że we Włoszech był środek poranka.
Siedziałam na winylowym fotelu na OIOM-ie, obserwując Leo spokojnie śpiącego przez szklaną ścianę jego pokoju. Respirator został odłączony; oddychał samodzielnie.
Mój telefon, który milczał od godzin, nagle się odezwał. To była rozmowa głosowa na FaceTime z nieznanego numeru międzynarodowego.
Odebrałam, przełączając telefon na tryb głośnomówiący i kładąc go na kolanach.
