„Nie patrz mu prosto w oczy.”
Clara zamarła, trzymając w obu dłoniach kryształowy dzbanek, a zimna woda drżała na szkle.
Szef kelnerów, Estebap, podbiegł bliżej, jego twarz była blada w świetle złotych świateł restauracji.
„Podajesz wodę, uśmiechasz się i odchodzisz. Szybko. Ja, podobnie jak Víctor Salvatierra, nie lubię być traktowany z uwagą.”
Clara spojrzała w stronę prywatnego stolika z tyłu restauracji i poczuła wymianę powietrza, zanim jeszcze go wyraźnie zobaczyła.
Víctor Salvatierra otworzył La Coropę tak, jakby sama cisza otwierała mu drzwi.
Miał na sobie czarny, szyty na miarę garnitur, krawat, uśmiech i chęć udowodnienia komuś, że jest wartościowy.
Każdy widelec zdawał się zatrzymywać w powietrzu.
Każda rozmowa rozpadła się sama.
Zamożni goście, ludzie, którzy zazwyczaj mówili głośno, żeby okazać swą miłość, ściszali głosy, gdy przechodził.
Obok niego szedł młody mężczyzna niosący małą dziewczynkę w białej sukience.
Oddech Klary przyspieszył tak gwałtownie, że dzban wypadł jej z rąk.
Dziecko wyglądało na zaledwie dwuletnie, delikatne jak porcelana, z białą kokardką drżącą na jej ciemnych lokach.
Nie śmiała się, nie szczekała, nie wyciągała rąk ani nie robiła pompek jak inne dzieci.
Przycisnęła do piersi wypchanego balonem i patrzyła na świat, jakby już ją rozczarował.
„To jego córka” – wyszeptała Esteba. „Lυcía Salvatierra. Mówią, że kiedykolwiek mówiła. Ani słowa.”
Clarze ścisnęło się gardło.
Dwa lata wcześniej Clara urodziła w prywatnym szpitalu w Moterrey, po ciąży pełnej strachu, bólu i nadziei.
Obudziła się z pustym ciałem i twarzą, która nie mogła spojrzeć jej w oczy.
„Twoje dziecko nie przeżyło lotu” – powiedziała siostra.
Dali Clarze certyfikat, małe białe pudełko z prochami i mnóstwo odpowiedzi, które miały znaczenie.
Od tamtej pory smutek podążał za nią niczym cień przyszyty do pięt.
Potrafiła serwować szampana, czyścić kieliszki, uśmiechać się do starszych osób, ale poza tym cały czas siedziała przy szpitalnym łóżku.
„Klara” – syknął Estebap. „Stolik siada. Już.”
Zmusiła swoje stopy do ruchu.
