Byłem już ubrany do kolacji, gdy mój syn wysłał dwie wiadomości w odstępie niecałej minuty – pierwsza informowała o zmianie planów w nowym domu, druga mówiła prawdę: w ogóle mnie tam nie zaproszono. Jego żona nie chciała, żebym tam był.

Dom wydawał się ciężki i czujny, jak stare wiktoriańskie domy, gdy słońce zaczyna chować się za horyzontem. Deszcz uderzał o szybę w rytmiczny, upiorny sposób, który pasował do tykania zegara w holu.

Na mahoniowym kominku mój zmarły mąż, Arthur, uśmiechał się do mnie z pozłacanej ramki, wyglądając olśniewająco w smokingu w naszą srebrną rocznicę ślubu. Tuż obok niego wisiał polaroid przedstawiający siedmioletniego Wesleya, dumnie prezentującego mulistego pstrąga, jakby właśnie podbił cały Ocean Atlantycki.