Nazwał mnie złodziejką, uderzył mnie na oczach swojej ukochanej i wyrzucił z rezydencji krzycząc: „Padnij na kolana i wynoś się!”… ale kiedy odkrył, że wszystko jest zapisane na moje nazwisko, było już za późno, żeby prosić o wybaczenie.

Nie mieli pojęcia, że tej nocy nie stracili tylko dostępu do pieniędzy.

Stracili władzę nade mną.

Czarny SUV sunął przez miasto, a ja siedziałam na tylnym siedzeniu z dłonią owiniętą chusteczką. Krew przesiąkała przez cienki materiał, ale nie czułam już pieczenia. Policzek bolał bardziej, choć i to nie było najgorsze.

Najgorsze było wspomnienie twarzy Rodriga.

Nie tej przerażonej z lusterka.

Tej sprzed kilku minut.

Zimnej. Pewnej siebie. Dumnej z tego, że może mnie poniżyć, bo wierzył, że nie mam dokąd pójść.

Przez trzy lata myślał, że jestem tylko żoną, którą można uciszyć spojrzeniem. Kobietą, która podziękuje za resztki czułości. Dziewczyną z targowiska, jak to ujął, która powinna być wdzięczna za marmurowe podłogi i nazwisko Alcázar.