Nazwał mnie złodziejką, uderzył mnie na oczach swojej ukochanej i wyrzucił z rezydencji krzycząc: „Padnij na kolana i wynoś się!”… ale kiedy odkrył, że wszystko jest zapisane na moje nazwisko, było już za późno, żeby prosić o wybaczenie.

Przez kilka sekund ojciec milczał. W tej ciszy było więcej gniewu niż w krzyku.

— Wezwać lekarza — powiedział spokojnie.

Jedna z asystentek natychmiast wyszła.

Prawnik naszej rodziny, licenciado Herrera, rozłożył na stole teczki z dokumentami. Brązowe, czarne, czerwone. Każda oznaczona datą. Każda podpisana. Każda gotowa.

Ojciec kazał mi usiąść.

— Valerio — powiedział cicho — jesteś pewna?

Wiedziałam, o co pyta.

Nie o to, czy Rodrigo mnie uderzył.

Nie o to, czy mnie zdradził.

Pytał, czy jestem gotowa przestać chronić człowieka, którego kochałam bardziej, niż on na to zasługiwał.

Spojrzałam na bandaż, który lekarz owijał wokół mojej dłoni.

— Jestem pewna.

Herrera przesunął w moją stronę pierwszy dokument.

— Aktywujemy klauzulę ochronną. Zamrożenie kont osobistych powiązanych z aktywami spółki. Natychmiastowe odwołanie pełnomocnictw pana Rodriga Alcázara. Blokada dostępu do rachunków firmowych. Audyt wydatków z ostatnich trzydziestu sześciu miesięcy. Zabezpieczenie rezydencji Las Lomas. Oraz zawiadomienie w sprawie napaści i fałszywego oskarżenia o kradzież.

Każde słowo brzmiało jak zamknięcie kolejnych drzwi.

Przez trzy lata Rodrigo wierzył, że firma jest jego.