Nazwał mnie złodziejką, uderzył mnie na oczach swojej ukochanej i wyrzucił z rezydencji krzycząc: „Padnij na kolana i wynoś się!”… ale kiedy odkrył, że wszystko jest zapisane na moje nazwisko, było już za późno, żeby prosić o wybaczenie.

— Twój ojciec ją zbudował. Ty ją prawie zrujnowałeś. Moja córka ją uratowała.

To uderzyło go mocniej niż jakikolwiek policzek.

Zacisnął pięści.

— Valeria, powiedz im, że to pomyłka.

Wstałam.

Ręka nadal mnie bolała, ale głos miałam spokojny.

— Pomyłką było to, że wierzyłam, iż jesteś lepszy, niż pokazywałeś.

Ximena spuściła wzrok.

Doña Leonor nadal patrzyła na mnie z mieszaniną gniewu i przerażenia.

— Więc przez cały czas nas oszukiwałaś? — syknęła.

— Nie — odpowiedziałam. — Przez cały czas dawałam wam szansę, żebyście potraktowali mnie jak człowieka, zanim dowiecie się, ile jestem warta.

Nie miała odpowiedzi.

Bo prawda nie potrzebuje krzyku, kiedy trafia prosto w gardło.

Herrera zmienił obraz na ekranie.

— Teraz przejdziemy do oskarżenia o kradzież diamentowego zegarka.

Rodrigo zbladł jeszcze bardziej.

— Nie trzeba.

— Trzeba — powiedziałam.

Ekran pokazał nagranie z kamery w korytarzu rezydencji. Data z poprzedniego wieczoru. Godzina 19:38.

Ximena weszła do pokoju Doñi Leonor.

Sama.

Rozejrzała się, otworzyła szufladę z biżuterią, wyjęła zegarek i schowała go do torebki.

W sali słychać było tylko szum klimatyzacji.

Doña Leonor zakryła usta dłonią.

— Ximena…