Nazwał mnie złodziejką, uderzył mnie na oczach swojej ukochanej i wyrzucił z rezydencji krzycząc: „Padnij na kolana i wynoś się!”… ale kiedy odkrył, że wszystko jest zapisane na moje nazwisko, było już za późno, żeby prosić o wybaczenie.

— Za to, że oskarżyłem cię o kradzież.

— Dalej.

— Za Ximenę.

— Dalej.

Milczał długo.

W końcu spuścił głowę.

— Za to, że traktowałem cię jak kogoś gorszego.

Dopiero wtedy skinęłam głową.

— Dobrze. Przynajmniej teraz znasz nazwy swoich grzechów.

W jego oczach pojawiła się nadzieja.

To było prawie smutne, jak szybko człowiek, który całe lata rozdawał pogardę, uznał jedno zdanie za bilet powrotny.

— Więc może…

— Nie.

Nadzieja zgasła.

— Valeria…

— Rodrigo, przeprosiny nie są gumką do ścierania. Nie usuwają dłoni z mojego policzka. Nie usuwają nocy, w których czekałam, aż wrócisz, wiedząc, że jesteś u niej. Nie usuwają wszystkich kolacji, na których twoja matka traktowała mnie jak służbę, a ty udawałeś, że nie słyszysz.

Oddychał ciężko.

— Byłem idiotą.

— Byłeś okrutny. To coś więcej niż głupota.

Te słowa trafiły.

Doña Leonor zeszła ze schodów powoli. Nie miała już pereł. Jej twarz była szara, bez makijażu.

— Co z nami będzie? — zapytała.