„O mój Boże, Nora… Tak mi przykro. Nie miałem takiego zamiaru…”
„A co nie było twoim zamiarem?” – zapytałam, a lodowata fasada pękła, odsłaniając ostre krawędzie mojej furii. „Żebym się dowiedział, że masz drugą rodzinę na południu? Że twoja córka nazywa cię tatusiem, a ty ignorujesz swoją prawdziwą żonę w Nowym Jorku?”
Uniósł głowę. W jego oczach zabłysła instynktowna, zwierzęca panika. „Nazywa się Clare Monroe” – wykrztusił. „A Lucy ma sześć lat”.
Sześć lat. Liczba ta przesunęła się między moimi żebrami niczym zamarznięte ostrze. Sześć lat temu byłam w drugim trymestrze ciąży. Potajemnie nadaliśmy chłopcu imię David, zanim go straciłam. Julian był w Nowym Orleanie, gdzie zarządzał „kluczową renowacją zabytku”. Teraz oś czasu zaskoczyła go w przerażający, idealny sposób. Wtedy nie czuł tylko żalu. To było poczucie winy tchórza.
„Noro, ona jest obowiązkiem! Odpowiedzialnością!” błagał, rzucając się naprzód. „To – my – to prawdziwa miłość!”
„Wynoś się” – wyszeptałam, a rozkaz przebił się przez jego desperackie racjonalizacje.
„Noro, to też mój dom…”
„Nie dziś wieczorem”. Wstałam, książka upadła na dywan z głuchym łoskotem. Łzy czystej, palącej wściekłości w końcu spłynęły po moich rzęsach. „Weź, co potrzebujesz i jedź do hotelu. Zejdź mi z oczu, zanim stracę rozum”.
Pokonany, skurczony, powoli wyjął z sypialni małą torbę podróżną. Zatrzymał się w drzwiach, szukając odrobiny litości. Widząc jedynie pustkę w moich oczach, wyszedł na korytarz. Dźwięk zamka zapadkowego zabrzmiał jak zamykanie grobu.
Oparłam się o szybę, patrząc na ulicę. Patrzyłam, jak Julian staje się kolejnym anonimowym cieniem na chodniku, i uświadomiłam sobie coś przerażającego: mężczyzna, którego poślubiłam, tak naprawdę nigdy nie istniał.
