Mój mąż zaciągnął mnie na imprezę, żeby zaimponować nowemu szefowi. „Odsuń się, twoja sukienka jest żenująca” – syknął. Kiedy pojawił się miliarder, zignorował uścisk dłoni mojego męża. Podszedł prosto do mnie, wziął mnie za rękę i wyszeptał ze łzami w oczach: „Szukałem cię 30 lat… Nadal cię kocham”.

Mój mąż zabrał mnie na to przyjęcie niczym stary płaszcz – kiedyś przydatny, a teraz żenujący.
Zanim jeszcze dotarliśmy do sali balowej, pochylił się i mruknął: „Odsuń się, Evelyn. Ta twoja sukienka jest upokarzająca”.

Spojrzałam na granatową sukienkę, którą uszyłam po długim dniu pracy – tę, którą zbył mianem „taniej” tylko dlatego, że nie nosiła nazwy projektanta. Potem spojrzałam na jego jedwabny krawat, świeżo kupiony za pieniądze z konta, którego, jak sądził, nigdy nie kontrolowałam.

„Oczywiście” – odpowiedziałam spokojnie.

Caleb uśmiechnął się z ulgą. To była wersja mnie, którą wolał – cicha, uległa, niewidzialna.

W środku sala balowa mieniła się żyrandolami i wypolerowanymi iluzjami. Jego firmę niedawno przejął potężny miliarder, Adrian Vale – człowiek, o którym ludzie mówili z ostrożnością. Caleb spędził tygodnie, próbując, jak zrobić na nim wrażenie.