Mój narzeczony powiedział: „Nie nazywaj mnie swoim przyszłym mężem”. Skinęłam głową. Tego wieczoru po cichu wykreśliłam swoje nazwisko z każdej listy gości, którą sporządził. Dwa dni później wszedł na lunch i zamarł na widok tego, co czekało na jego krześle.

Vivienne weszła do środka, ubrana w perły i okrucieństwo.

„Gdzie jest Mara?” zapytała maître d’.

„Przy głównym stole” – odpowiedział.

Vivienne ostro zmarszczyła brwi. „Nie. Mój syn siedzi na czele.”

„Nie dzisiaj, pani Vale.”

Camille zaśmiała się lekko. „Czy pani w ogóle wie, kim jesteśmy?”

Maître d’ uśmiechnął się uprzejmie. „Tak.”

Ta odpowiedź ją zaniepokoiła.

Kiedy Adrian w końcu wszedł, rozmawiał głośno przez telefon.

„Nie, ślub jest w porządku. Mara bywa wzruszona, ale zawsze wraca.”

Wtedy mnie zobaczył.

Usiadłam pod portretem babci, spokojna jak sama zima.

Jego uśmiech zadrżał.

„Mara” – powiedział zbyt promiennie. „Proszę bardzo”.

Skinęłam głową w stronę jego krzesła.