Mój narzeczony powiedział: „Nie nazywaj mnie swoim przyszłym mężem”. Skinęłam głową. Tego wieczoru po cichu wykreśliłam swoje nazwisko z każdej listy gości, którą sporządził. Dwa dni później wszedł na lunch i zamarł na widok tego, co czekało na jego krześle.

Podszedł bliżej, zauważył kopertę i zamarł.

Część 3
Adrian nie otworzył od razu koperty. Mężczyźni tacy jak on boją się papieru bardziej niż podniesionych głosów.

„Czy to ma być jakaś scena?” – zapytał.

„Nie” – odpowiedziałam. „Sceny wymagają publiczności, na której warto zrobić wrażenie”.

Vivienne natychmiast zesztywniała. „Jak śmiesz tak do niego mówić?”

Odwróciłam się do niej. „Jak człowiek odpowiedzialny za własne decyzje?”

Camille chwyciła kopertę i rozerwała ją. Jej oczy szybko przeskanowały strony, a potem jeszcze szybciej. Krew odpłynęła jej z twarzy.

Adrian wyrwał jej papiery z rąk. „Co to jest?”

„Koniec” – powiedziałam.

W ogrodzie zapadła cisza.

Najpierw przeczytał ogłoszenie o zaręczynach.

Adrian Vale i Mara Ellison zerwali zaręczyny za obopólną zgodą.

Zacisnął szczękę. „Za obopólną zgodą?”

„Możesz się sprzeciwić” – powiedziałam spokojnie. „Wtedy opublikuję zdjęcie z hotelu z poprawką”.

Krzesło zgrzytnęło ostro o podłogę. Tessa, siedząca obok inwestorów, wyszeptała: „Adrian…”

Wzrok Vivienne przeskoczył między nimi. „Jakie zdjęcie?”