wydaje się jak cios. Dwanaście lat temu cię okłamałem.
Skinął
kiwnięciem głowy: Pieniądze, które wysyłam co roku, nie pochodzą od mojego męża. Kosztowały mnie drogo.
Jak ci się udaje zarabiać tyle pieniędzy?
Uśmiechnął się gorzko
w zamian za czas i część mojego życia.
Uczęszczała do szkoły powoli. Dwanaście lat temu, z powodu biedy, mojego wypadku i długów, wyjechała do Korei, żeby pracować jako tłumaczka i związała się z bogatym mężczyzną o imieniu Kang Jun. Szczerze mówiąc, czasami musiałam być dla niego idealną kobietą.
Nie jestem jego żoną, ale też nie jestem prostą osobą. Muszę się uśmiechać, kiedy muszę, i milczeć, kiedy muszę.
Czuję, że
ściska mi się serce. Wiesz, jak bardzo to boli?
Skinął
głową, wiem. Ale jeśli nie pojadę, skąd weźmiemy pieniądze na twoje leczenie? Jak spłacimy dług? Nie mam innego wyboru.
Płakałam, ale nie w ten sposób.
Kontynuował. Ten dom został kupiony dla niego. Pieniądze powyżej to pieniądze, których jeszcze nie wykorzystał. Każdego roku wysyła 8 milionów pesos; resztę zatrzymuje na emeryturę. Ale miał kontrakt. Jeśli odejdzie wcześniej, będzie musiał zwrócić wszystkie pieniądze, ponad 90 milionów pesos. Zostały dwa lata do końca kontraktu.
Byłam w depresji. Mój syn nie żyje; jest związany umową o braku blokady, ale nie może się z niej wydostać.
Nagle zadzwonił telefon. María Luisa spojrzała na ekran, a jej twarz się zmieniła. Odebrał:
Tak, idę. Gdy tylko skończył rozmowę,
spojrzał na mnie. Mamo, muszę iść. Nie mam konkretnego terminu.
Widziałam, jak się ubiera, czesze, jest idealną kobietą, której wszyscy
pragną. Czy ty musisz być taka cały czas?
Prawie skinął głową.
Poszłam do kuchni i szybko ugotowałam rosół z ryżem.
Najpierw zjedz.
