Lily rozkwitła w naszym nowym otoczeniu. Uwolniona od ciągłego napięcia i ostrych słów Ethana, rozkwitła w pewne siebie, radosne dziecko. Jej prace plastyczne wypełniały naszą lodówkę, a jej opowieści ze szkoły zawsze spotykały się z autentycznym zainteresowaniem i wsparciem. Organizowaliśmy wieczory filmowe z popcornem, spontaniczne imprezy taneczne w salonie i długie rozmowy o jej marzeniach i lękach. To były chwile, które ceniłam, proste, piękne cegiełki szczęśliwego dzieciństwa, którego zawsze dla niej pragnęłam. Często myślałam o tym, jak bardzo różniła się jej
Życie mogło być lepsze, a fala wdzięczności za moją siłę i niezachwiane wsparcie rodziców zalała mnie.
Moi rodzice, Eleanor i Richard, pozostali dla mnie opoką. Często nas odwiedzali, wnosząc do naszego małego mieszkania swoje ciepło i mądrość. Ojciec pomógł mi zorganizować bardziej profesjonalne biuro domowe dla mojego kanału, podczas gdy mama spędzała godziny bawiąc się z Lily, czytając jej historie i wzmacniając w niej przesłanie, że jest kochana i ceniona. Ich duma ze mnie była namacalna, co stanowiło ostry kontrast z lekceważącym nastawieniem, które znosiłam przez tak długi czas. Dobrze było być widzianym, naprawdę widzianym, przez ludzi, którzy byli dla mnie najważniejsi.
