„Puść ją, nie zapłacimy za operację” – powiedział mój ojciec lekarzowi, gdy leżałem w śpiączce. Podpisał nakaz „nie reanimować”, żeby zaoszczędzić pieniądze. Kiedy się obudziłem, nic nie powiedziałem. Zrobiłem coś… o wiele gorszego, co doprowadziło go do bankructwa w ciągu 24 godzin.

„Uważaj, Martin. Mogłaby cię pozwać za te delikatne ręce”.

Mój przyrodni brat nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.

„Więc co ci się stało – ciało czy mózg?”

Nie odpowiedziałam. Po prostu patrzyłam na niego, dopóki on pierwszy nie odwrócił wzroku.

„Potrzebuję dostępu do mojego biura” – powiedziałam.

„Twoje biuro jest remontowane” – odparł lekceważąco mój ojciec.

„Przeznaczone na nowe cele” – dodała Celia z uśmiechem. „Dla Adriana. Dołącza do zarządu”.

Zarządu. Firmy mojej matki. Rozmawiali, jakbym już odeszła.

Tej nocy, kiedy świętowali na dole, siedziałam w ciemności na górze, słuchając przez kratkę wentylacyjną, tak jak robiłam to w dzieciństwie.

„Jak tylko podpisze dokumenty o niezdolności do pracy, będziemy mogli przejąć kontrolę” – powiedziała Celia.

„Już wygląda na półżywą” – zaśmiał się Adrian.