„To ten” – wyszeptał.
Wyszło dwóch mężczyzn. Spokojnych. Skupionych. Jakby dokładnie wiedzieli, gdzie są.
Jeden z nich podszedł do naszych drzwi wejściowych…
I je otworzył.
Nie zmusił.
Otworzył.
Zaraz po tym, jak mój mąż wyjechał w podróż służbową, mój sześcioletni synek chwycił mnie za rękę i cicho powiedział: „Mamo… nie możemy wrócić do domu. Dziś rano słyszałam tatę przez telefon, rozmawiającego o czymś, co nas dotyczy, i nie brzmiało to dobrze”. Więc nie wróciliśmy.
