Dwa miesiące po rozwodzie byłem oszołomiony widokiem mojej byłej żony błąkającej się bez celu po szpitalu. A kiedy odkryłem prawdę, byłem zdruzgotany.

—Mayo, pozwól mi zostać z tobą. Chociaż nie jesteśmy już małżeństwem, nie mogę cię tak zostawić.

Uśmiechnęła się do mnie smutno:

—Teraz ci mnie żal?

—Nie. Ja… ja nadal cię naprawdę kocham.

Następnego ranka przyniosłem do szpitala pojemnik z gorącym khichdi i kilka pomarańczy. Była zaskoczona moim widokiem, ale nic nie powiedziała. Może liczyła na mój powrót, ale nie byłem pewien.

W ciągu następnych dni praktycznie rzuciłem pracę, żeby być z nią. Chodziłem z nią na wizyty, czekałem na leki i stosowałem się do wszystkich diet przepisanych przez lekarzy. Nie wiem, dlaczego to robiłem – czy to była pokuta? Z wyrzutów sumienia? A może po prostu dlatego, że wciąż ją kochałem?

Pewnego popołudnia, gdy ścieliłam jej łóżko w szpitalu, Maya nagle powiedziała:

—Wiesz…? Dowiedziałam się o swojej chorobie przed rozwodem.

Zaniemówiłem.