Lewa strona mojej twarzy wciąż pokazuje, co zabrał pożar 20 lat temu.
Wychowuję Clarę samotnie. Mój mąż zmarł po długiej chorobie, gdy miała zaledwie trzy lata, i od tamtej pory to ja, moja córka, i moja mama, Rose, mieszkam obok.
Pracuję w firmie programistycznej i dzielę tydzień między biuro a dom. Clara jest serdeczna, szybko się przytula i jeszcze szybciej zadaje pytania. To typ dziecka, które kiedyś jednym palcem delikatnie obrysowywało blizny na mojej szyi i pytało: „Boli, mamo?”.
Mówiłam, że nie, a ona kiwała głową, jakby to wszystko rozstrzygało.
A potem nadeszło popołudnie, kiedy poprosiła mnie, żebym nie wracała do jej szkoły. To był jeden z moich dni pracy z domu, więc postanowiłam sama odebrać Clarę.
„Boli, mamo?”.
Zaparkowałam przy krawężniku i patrzyłam, jak dzieci wybiegają z samochodu. Wtedy zobaczyłam moją córkę. Stała z dwiema dziewczynkami i trzema chłopcami. Jeden chłopiec spojrzał w stronę mojego samochodu, szepnął coś i natychmiast zakrył usta, podczas gdy reszta się roześmiała.
Widziałam, jak to na nią wpłynęło, zanim usłyszałam choćby jedno słowo. Jej ramiona się napięły, a głowa schyliła, gdy szła w moim kierunku. Wsiadła na miejsce pasażera, rzuciła plecak mocniej niż zwykle i odwróciła twarz w stronę okna, kiedy jechałam do domu.
„Hej, kochanie. Co się stało?” zapytałam.
„Nic, mamo”. Potem wyszeptała: „Mamo, czy mogłabyś przestać przychodzić do mojej szkoły?”
O mało nie zatrzymałam samochodu.
