Byli o krok od kremacji mojej ciężarnej żony, gdy coś pod białą suknią pogrzebową nagle poruszyło się w trumnie.
A ludzie stojący najbliżej płomieni nie opłakiwali jej śmierci.
Czekali.
W krematorium unosił się zapach kadzidła, deszczówki i tajemnic.
Moja teściowa, Helena Vale, delikatnie przycisnęła czarną koronkową chusteczkę do idealnie suchych oczu. Obok niej mój szwagier Marcus niecierpliwie spoglądał na zegarek, jakby pogrzeb mojej żony przerywał mu wieczorne plany. Przy ścianie kaplicy stał dr Crane, lekarz rodzinny, blady w przyćmionym świetle.
„Już jej nie ma, Danielu” – powiedziała gładko Helena. „Proszę, nie utrudniaj mi tego dnia bardziej niż jest”.
Wpatrywałem się w trumnę.
W środku leżała moja żona, Clara, ubrana w tę samą białą suknię, którą wybrała na nasz baby shower. W siódmym miesiącu ciąży. Według nich zmarła nagle na zawał serca, zanim jeszcze dotarłem do prywatnej kliniki. Zanim zdążyłem dotknąć jej dłoni. Zanim zdążyłem się pożegnać.
Wszystko wydarzyło się zbyt szybko.
Bez transportu do szpitala.
