Mieli właśnie spalić moją ciężarną żonę, gdy błagałem: „Otwórzcie trumnę… choć raz”. Wszyscy się śmiali, aż jej brzuch się poruszył. Teściowa zbladła. Szwagier syknął: „Zamknij to natychmiast”. Ale widziałem już wystarczająco dużo.

„To niedorzeczne!”

Prokurator nacisnął przycisk.

Sala sądowa wypełniła się dźwiękiem.

Z głośników rozbrzmiał nagrany głos dr Crane’a.

„Lekarstwo wystarczająco ją spowolni. Po kremacji nie będzie już nic do zbadania”.

Potem głos Marcusa:

„A dziecko?”

Helena odpowiedziała cicho:

„Straty uboczne”.

Cała sala sądowa ucichła.

Clara siedziała obok mnie na wózku inwalidzkim, blada, ale niewzruszona, z jedną ręką spoczywającą ochronnie na brzuchu.

Marcus wyglądał na chorego.