Mieli właśnie spalić moją ciężarną żonę, gdy błagałem: „Otwórzcie trumnę… choć raz”. Wszyscy się śmiali, aż jej brzuch się poruszył. Teściowa zbladła. Szwagier syknął: „Zamknij to natychmiast”. Ale widziałem już wystarczająco dużo.

Niewielki.

Niemożliwe.

Ktoś głośno sapnął.

Nie ruszyłem się.

A potem to się powtórzyło.

Zrobiłem krok naprzód.

„Zatrzymajcie wszystko”.
W krematorium wybuchła panika.

Jeden z pracowników cofnął się zszokowany. Dr Crane wyszeptał pod nosem:

„To niemożliwe…”

Złapałem go za kołnierz i przyciągnąłem bliżej.

„To wyjaśnij”.

Po raz pierwszy głos Heleny się załamał.

„To tylko ruch mięśni po śmierci” – powiedziała szybko.

„Nie” – odpowiedziałem chłodno. „Nie w ten sposób”.

Marcus podszedł do trumny.

„Zamknij ją”.

Powoli odwróciłam się do niego.

„Dotknij tej trumny” – powiedziałam spokojnie – „a pożałujesz”.

Zamarł.