„Co to jest?” zapytał, dźgając mięso widelcem. „Dlaczego rosół jest taki ciemny? Wygląda jak błoto”.
„To wołowina po burgundzku, mamo” – wyjaśniłam spokojnie. „To francuski gulasz”.
„Francuskie?” – zadrwił głośno. „To wygląda jak pasza dla świń! Strasznie śmierdzi! Jesteś pewien, że nie użyłeś zepsutego mięsa?”
Doña Corazón wstała.
Wzięła dużą miskę dania, którego przygotowanie kosztowało mnie tyle wysiłku.
Poszedł prosto do kosza na śmieci w kuchni.
“MAMO, NIE!” krzyknęłam.
BŁĄD!
Wyrzuciła całą zawartość do kosza.
Pyszne danie zostało wymieszane ze skorupkami jajek i resztkami ryżu.
„Nawet pies sąsiada by tego nie zjadł” – powiedział chłodno.
Ale to jej nie wystarczyło.
Odwróciła się do mnie, a jej oczy były pełne pogardy.
—A ponieważ zmarnowałeś składniki kupione za pieniądze mojego syna… zamierzamy cię ukarać.
Wskazał na kosz na śmieci.
