Powiedział mi: „Kup sobie jedzenie i przestań żyć na moim koszt”. Nie sprzeciwiłem się… Po prostu się uśmiechnąłem i uszanowałem jego zasadę. Trzy tygodnie później, w jego urodziny, dwudziestu głodnych krewnych zebrało się przed pustą kuchnią.

Wszystko.

Potem usiadłem z notesem i policzyłem.

Za co zapłaciłem.

Za co on zapłacił.

Za co wyżywił swoją rodzinę za każdym razem, gdy ona przychodziła.

Wszystko, co po cichu przyjąłem na siebie, podczas gdy on odgrywał hojnego człowieka przed innymi.

I tam, czarno na białym, było to oczywiste.

Czyste.

Niezaprzeczalne.

Brzydkie.

Dźwigałem o wiele więcej, niż kiedykolwiek przyznał.

Nadeszła sobota rano, pogodna i łagodna. Maurice obudził się w bardzo dobrym humorze, gwiżdżąc jak król w swoim domu.

„Mama przyniesie ciasto o szóstej” – powiedział, nalewając sobie kawę z pewnością siebie człowieka, który nie ma wątpliwości. „Powinieneś zacząć gotować wcześniej, bo inaczej będziesz przytłoczony”.

Spojrzałem na niego znad filiżanki.

„Nie będę gotował”.

Najpierw się roześmiał.