Kiedy przywiozłam córkę z pogotowia, mama wyrzuciła już wszystkie nasze rzeczy na zewnątrz. „Zapłać jej czynsz albo uciekaj!” – krzyknęła, żądając 2000 dolarów. Odmówiłam. Ojciec uderzył mnie tak mocno, że upadłam na ziemię, krwawiąc – na oczach mojego dziecka. Uśmiechnął się szyderczo: „Może teraz posłuchasz”. Myśleli, że to mnie złamie. Nie mieli pojęcia, co zaraz zrobię.

Pułapka zatrzasnęła się całkowicie.

Rozdział 4: Wymierzanie Sprawiedliwości

Walenie do drzwi było nieustanne.

Klatka piersiowa Arthura uniosła się. Spojrzał na migające czerwone i niebieskie światła odbijające się od kuchennych płytek, a potem na Claire. Brutalny, władczy patriarcha zniknął, zastąpiony natychmiast przez osaczonego, spanikowanego tchórza, próbującego wymyślić kłamstwo.

„Eleanor, otwórz drzwi” – ​​rozkazał Arthur drżącym głosem. Odwrócił się do Claire, wymuszając na twarzy mdły, spokojny, patriarchalny uśmiech, próbując po raz ostatni ją oszukać. „Claire, posłuchaj mnie. Odłóż segregator. Możemy o tym porozmawiać. Nie niszcz naszej rodziny przez nieporozumienie”.

Claire nie odpowiedziała. Uśmiechnęła się tylko swoim cholernym uśmiechem.

Eleanor otworzyła drzwi wejściowe. Czterech policjantów, z których dwóch ostrożnie oparło ręce na broni służbowej, przedarło się przez wąski korytarz i weszło do salonu. Wpadli w bardzo napiętą sytuację, szybko rozglądając się po pomieszczeniu.

Arthur natychmiast uniósł ręce w uspokajającym, niegroźnym geście i podszedł, by przechwycić funkcjonariuszy.