Kiedy przywiozłam córkę z pogotowia, mama wyrzuciła już wszystkie nasze rzeczy na zewnątrz. „Zapłać jej czynsz albo uciekaj!” – krzyknęła, żądając 2000 dolarów. Odmówiłam. Ojciec uderzył mnie tak mocno, że upadłam na ziemię, krwawiąc – na oczach mojego dziecka. Uśmiechnął się szyderczo: „Może teraz posłuchasz”. Myśleli, że to mnie złamie. Nie mieli pojęcia, co zaraz zrobię.

Arthur zaśmiał się szorstko, szczekająco, z niedowierzaniem. Spojrzał na żonę, a potem z powrotem na Claire, kręcąc głową z udawanym rozbawieniem.

„Wzywasz policję?” – zadrwił Arthur, a jego głos ociekał protekcjonalnością. „Na siebie? Za wtargnięcie do naszego domu? Masz uszkodzony mózg po upadku, Claire?”

„Niech do nich zadzwoni, Arthurze” – prychnęła Eleanor, wchodząc do kuchni. „Wyciągną ją stamtąd i w końcu będziemy mogli mieć trochę spokoju. Jest kompletnie niezrównoważona”.

Claire nie protestowała. Nie krzyczała, że ​​się mylą. Spokojnie podeszła do ciężkiej, zamkniętej na klucz dębowej szafki stojącej w kącie jadalni. Wpisała sześciocyfrowy kod dostępu do elektronicznego zamka. Ciężkie drzwi otworzyły się z kliknięciem.

Sięgnęła do środka i wyciągnęła gruby, ciężki, jaskrawoczerwony segregator.

Wróciła do kuchni i rzuciła segregator na granitową wyspę, prosto na drogie jedzenie na wynos Vanessy. Głośny huk sprawił, że Vanessa podskoczyła, upuszczając pałeczki.