Jakby został przeniesiony z jakiegoś konkretnego powodu, a ja właśnie przerwałam coś o wiele ważniejszego niż zwykła wymiana zdań między zdesperowanymi matkami.
„Co to jest 317-B?” – zapytałam.
Mariela pokręciła głową, płacząc.
„Nie wiem”.
„Pomyśl o tym”.
„Przysięgam, że nie wiem”.
„Czy twoja teściowa mówiła o liczbach? Ćwiartkach? O kimś konkretnym?”
Przetarł twarz dłońmi, drżąc.
„Powiedział tylko, że w klinice są kobiety pod „ochroną”. Że jeśli pójdę tam, gdzie nie powinnam, będzie gorzej. Że muszę ostrożnie wybierać. Że co innego odkupić pecha, a co innego dotknąć tego, co jest trzymane w ukryciu”.
Zdrętwiały mi plecy.
Sekcja.
To nie był język histerycznej teściowej. To był język kogoś, kto wie, że pod powierzchnią kryją się przywileje, towary czy układy.
Łóżeczko drugiego dziecka lekko zaskrzypiało, gdy niania przysunęła je bliżej mnie. Dziewczynka spała, nieświadoma okropnych słów, które miały zadecydować o jej losie. Spojrzałam na nią i poczułam nagły, opiekuńczy przypływ. Ktokolwiek na nią czekał, nie będzie miał łatwo.
Arturo zapukał ponownie. Tym razem nie kostkami palców. Czymś
Najtrudniejsza część.
„Valeria! Mówię ci, żebyś wyszła z tego łóżeczka!”
A potem, niczym spóźniony błysk, zrozumiałam, dlaczego wrócił tak szybko.
Nie przyszedł po mnie.
Nie przyszedł po naszą córkę.
