Mąż przywitał mnie przy kolacji. Bez ostrzeżenia, po prostu cisza. W jednej chwili śmiałam się z żartu szwagra… W następnej moja głowa gwałtownie przechyliła się na bok. Nikt się nie poruszył. Potem jego matka nachyliła się i szepnęła: „Zostałam… nie bądź mną”.

„A co?” – zapytałem cicho.

Jego oczy stały się zimne.

„Albo dowiesz się, co to znaczy być samotnym”.

Tego popołudnia przyszedł Daniel z papierami.

Nigdy nie pukał.

Żaden z panów Bennettów tego nie zrobił.

„Richard chce, żeby to załatwić po cichu” – powiedział Daniel, rzucając teczkę na stół.

„Zmiany w umowie poślubnej”.

Przekartkowałem kartki.

Groźby ukryte pod językiem prawniczym.

Jeśli odejdę, nic nie dostanę.

Jeśli wypowiem się publicznie, pozwą mnie.

Gdybym oskarżyła Richarda, uznaliby, że jestem niezrównoważona.

„My?” – zapytałam.

Daniel uśmiechnął się złośliwie.

„Rodzina”.