Mąż przywitał mnie przy kolacji. Bez ostrzeżenia, po prostu cisza. W jednej chwili śmiałam się z żartu szwagra… W następnej moja głowa gwałtownie przechyliła się na bok. Nikt się nie poruszył. Potem jego matka nachyliła się i szepnęła: „Zostałam… nie bądź mną”.

Tej nocy idealnie odegrałam swoją rolę.

Na gali ubrałam się w szmaragdowy jedwab i zakryłam siniaka nieskazitelnym makijażem. Richard przeprowadził mnie przez grono darczyńców, kamery i polityków, a każda ręka na mojej talii niosła ostrzeżenie.

Evelyn obserwowała mnie w milczeniu z krawędzi sali balowej.

Kiedy Richard wzniósł toast,

„Kobieta, która mnie trzyma na ziemi” – bili brawo goście, a błyski fleszy rozbłysły.

Wtedy zobaczyłam Marę Chen przy barze, obok inspektora Reyesa, który zajmował się przestępstwami finansowymi.

Richard zauważył, gdzie patrzę.

„Twoi znajomi?” – zapytał cicho.

„Starzy koledzy”.

Zacisnął mocniej dłoń.

„Clara” – ostrzegł.

Uśmiechnęłam się do kamer.

„Właśnie dlatego ich zaprosiłam”.

O 21:17 Mara złożyła trzy wnioski w trybie pilnym.

O 21:23 do prokuratury dotarły zapieczętowane pakiety z dowodami.