Obudziłam się w szpitalnym łóżku po wypadku, z połamaną nogą i bólem całego ciała. Wtedy wszedł mój mąż – trzymając się za ręce ze swoją kochanką.

Spojrzałam na zabandażowaną nogę. Ból pulsował we mnie jak drugie uderzenie serca.

„Wydajesz się szczęśliwa” – powiedziałam.

„Jestem. Nareszcie”.

„To ciesz się”.

Zatrzymał się. „Ciesz się czym?”

„Piątkiem”.

Zanim zdążył odpowiedzieć, rozłączyłam się.

W piątek rano Richard wszedł do sali konferencyjnej, spodziewając się oklasków.

Zapadła cisza.

Obserwowałam na żywo z mojego szpitalnego łóżka, jak dyrektorzy siedzą sztywno wokół szklanego stołu. Richard stał na czele, a Vanessa obok niego w białym garniturze, lśniąca jak złodziej na koronacji.

„O co chodzi z tym pilnym spotkaniem?” – warknął.

Przewodniczący otworzył teczkę.

„Zmiana kontroli”.

Uśmiech Richarda zniknął.

Ekran z przodu sali rozświetlił się.

Moja twarz się pojawiła.

Blada. Posiniaczona. Spokojna.