Przez trzy lata mały Kuba nosił wodę chorej sąsiadce, a gdy nazwano go złodziejem, pudełko zakopane w ogrodzie ujawniło prawdę, której nikt z dorosłych nie umiał udźwignąć

Bo są ludzie, którzy odchodząc, nie zostawiają majątku dla chciwych ani ciszy dla obojętnych.

Zostawiają zadanie.

Pani Helena zostawiła Kubie pudełko.

A w nim nie złoto, nie pieniądze, nie tajemniczy skarb.

Zostawiła mu prawdę, że dobro może zostać oskarżone, wyśmiane, wypchnięte za drzwi — ale jeśli jest prawdziwe, kiedyś wraca.

Czasem jako testament.

Czasem jako dom pełen ludzi.

Czasem jako chłopiec, który dorasta i nadal pamięta, że najważniejsze pytanie na świecie bywa bardzo proste:

„Czy chce pan wody?”