Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

Rozłączyłam się.

Nikt się nie odzywał przez chwilę.

Woda wciąż spływała mi z włosów po szczęce. Bluzka przykleiła się do brzucha. Dziecko znów się poruszyło, a potem uspokoiło. Przycisnęłam dłoń do brzucha i ogarnęło mnie dziwne uczucie. Nie dlatego, że ból ustępował. Ale dlatego, że właśnie znalazł cel.

Diane pierwsza odzyskała panowanie nad sobą.

Oczywiście.

Postawiła puste wiadro na blacie za sobą i cicho zachichotała.

„Co to właściwie było? Małe przedstawienie?”

Mathilde przewróciła oczami.

„Może w końcu znalazła sobie prawnika”.

Adrien pokręcił głową z tym protekcjonalnym znużeniem, które niektórzy mężczyźni mylą z dojrzałością.

„Cassandre, już ci mówiłam, grożenie ludziom tylko sprawia, że ​​wyglądasz na niezrównoważonego”.

Spojrzałam na niego po raz pierwszy odkąd wyszłam z wody.

Naprawdę mu się przyjrzałam.

Jego twarz, nieco pogrubiona od biznesowych lunchów i całkowitego braku dyscypliny. Obraźliwie drogi zegarek, który dała mu matka po awansie, na który nigdy nie zasłużył. Ta szczególna miękkość wokół ust, która zawsze pojawia się u mężczyzn, którym życie zbyt długo oszczędzało konsekwencji. Kiedyś był przystojny, olśniewająco przystojny i ambitny, zanim poczucie wyższości nie zepsuło jego istoty.

Teraz wyglądał po prostu, jakby był zatrudniony na cały etat.

„Powinieneś usiąść” – powiedziała Diane z nową przyjemnością. „Ociekasz zewsząd”.

Wstałam.

Całe pomieszczenie drgnęło z intensywnością.

To było subtelne. Krzesło zaskrzypiało. Uśmiech Mathilde się skrzywił. Adrien lekko się podniósł, jeszcze nie ze strachu, ale dlatego, że obudziło się w nim stare wspomnienie. Wspomnienie wersji mnie, której nigdy do końca nie zrozumiał. Tej z początku. Kobiety zbyt spokojnej, by pochodziła „znikąd”, zbyt precyzyjnej w słowach, zbyt nieczułej na luksusy dla skromnej dziewczyny, którą, jak sądził, poślubił.

Podniosłem serwetkę leżącą mi na kolanach i poklepałem się po twarzy.

Potem odezwałem się z tak nieskazitelną uprzejmością, że graniczyło to z okrucieństwem.

„Nie. Chyba zostanę na stojąco”.

Diane przewróciła oczami.

„A, oto i ona. Mała tragikomanka”.

Dziesięć minut.

Tylko tyle wystarczyło, żeby Protokół Siódmy wystrzelił pierwszą salwę.

Usłyszałem to przed nimi.