Nie było mnie pięć dni, ale nic nie przygotowało mnie na to, co zobaczyłem, gdy otworzyłem drzwi: moja żona jadła obiad i jadła chore dziecko, podczas gdy moja matka i siostra siedziały nieopodal, wpatrując się w telefony.

Lauren patrzyła, jak wyciąga notatnik z szuflady na śmieci i rysuje kolumny oznaczone: czas, temperatura, leki, płyny, jedzenie, objawy.

Wyrwał jej się słaby śmiech. „Ty i twoje arkusze kalkulacyjne”.

„Arkusze kalkulacyjne ratują życie”.

To prawie ją rozśmieszyło.

Wyczyścił termometr, ponownie sprawdził gorączkę Noaha, a następnie zaniósł go na kanapę. Noah cicho jęknął, ale oparł się o ramię Ethana, podczas gdy Ethan powoli masował mu plecy.

Lauren siedziała cicho przy wyspie kuchennej, wyglądając na nieco mniejszą.

„Powiedz mi, co się działo, kiedy mnie nie było” – powiedział Ethan.

Wpatrywała się w podłogę. „To nie jest ważne”.

„To dla mnie ważne”.