Moja matka wydała mnie za mąż za osiemdziesiąt tysięcy euro za starego kawalera. Myślałem, że moje życie zamieni się w piekło… ale nie wiedziałem, że gdy wkroczę do pokoju naszej pierwszej nocy, czeka mnie szokująca prawda.

Nazywam się Élise Martin. Miałam dwadzieścia lat.

Urodziłam się w małej wiosce w regionie Creuse, gdzie zimy wydają się dłuższe niż lata, gdzie domy wciąż pachną wilgotnym drewnem, zupą porową i ciszą strzeżoną z dumy.

Mój ojciec zmarł zbyt młodo.

Od tego dnia matka wychowywała mnie i moich dwóch młodszych braci samotnie, z wiecznie zrogowaciałymi dłońmi, wiecznie zgarbionymi plecami i tym zdaniem, które powtarzała, gdy na stole prawie nic nie zostało:

„Dopóki oddychamy, nie jesteśmy zgubieni”.

Ale czasami oddychanie nie wystarcza.

Długi wkradały się jak wilgoć w ściany.

Najpierw powoli.