„Wytrzymaj jeszcze trochę, kochanie… wkrótce się spotkamy”. Ale Javier, jej mąż, nawet na nią nie spojrzał – mynraa

„Panie Javier, proszę podejść bliżej” – powiedziała spokojnym głosem, ale z subtelną siłą, która przezwyciężyła jego narastający niepokój.

Podszedł, wymuszając uśmiech, który już nie wydawał się naturalny, i szybko przeczesując wzrokiem łóżeczko, na które wskazała cichym skinieniem głowy.

W środku znajdowało się małe, kruche dziecko, zawinięte w bladoniebieski kocyk, który wydawał się za duży dla jego delikatnego ciała.

Uśmiech Javiera błąkał się, a potem zniknął, gdy jego wzrok zatrzymał się na twarzy niemowlęcia, szukając czegoś znajomego, czegoś uspokajającego, czegoś niewątpliwie jego.

Ale zamiast tego zobaczył coś, co wcale go nie przypominało, cichą ciszę i spokój, które sprawiały, że jego serce biło wolniej, raczej zmieszane niż z dumą.

„Czy coś… się stało?” – zapytał, a jego głos zabrzmiał nierówno, jakby gdzieś na korytarzu jego głos stracił swoją zwykłą pewność siebie.

Pielęgniarka wymieniła krótkie spojrzenia z innym członkiem personelu, po czym zwróciła na niego uwagę; jej ton był spokojny, ale niewątpliwie poważny.