„Musimy z panem omówić pewne wyniki, señor” – powiedziała, zniżając głos na tyle, by oddzielić tę chwilę od reszty pomieszczenia.
Javier poczuł dziwny ucisk narastający za żebrami, nie był to strach, jeszcze nie gniew, ale coś niepokojącego, co nie chciało przybrać wyraźnego kształtu.
Spojrzał ponownie na dziecko, zauważając teraz subtelne różnice, które na początku ignorował — krzywiznę nosa, kształt oczu.
Szczegóły, które nie powinny mieć żadnego znaczenia, nagle wydały mu się ciężkie, niczym małe elementy układanki, której układania nie pamiętał.
„Jakie rezultaty?” – nalegał, zaciskając mocniej dłoń na bukiet, aż kilka płatków zgięło się pod naciskiem jego palców.
Pielęgniarka zawahała się przez ułamek sekundy, po czym przemówiła wyraźnie i starannie, dobierając każde słowo.
„Wstępne badania wskazują, że dziecko może nie być z panem spokrewnione biologicznie” – powiedziała, patrząc mu prosto w oczy, nie pozostawiając miejsca na żadne nieporozumienia.
Przez chwilę Javier nie reagował.
