Następnego ranka pokazałam wynik mamie w kuchni domu szeregowego.
Zobaczyłam Claire czytającą gazetę, wciąż w szlafroku, z filiżanką herbaty zapomnianą przy oknie… i przysięgam, że w tym momencie postarzała się o dziesięć lat.
„To niemożliwe” – mruknęła. „Czułam, jak się rodzisz. Nosiłam cię przez dziewięć miesięcy”.
„Wierzę ci, mamo” – odpowiedziałam cicho. „Właśnie dlatego istnieje tylko jedno wytłumaczenie”.
Powoli spojrzała na mnie.
„Zamienili dzieci na oddziale położniczym”.
Mama opadła na krzesło i rozpłakała się.
Ale to nie był już ten sam żal co wcześniej.
Był głębszy.
Bardziej zdruzgotany.
Nie płakała tylko za mną.
