Moja córka zadzwoniła do mnie z płaczem w dniu jego ukończenia szkoły. Jej matka pocięła jej biret i togę. Zostawiła liścik: „Nie jesteś już moją córką. Porażka”. Chciała opuścić ceremonię, ale spojrzałem na nią i powiedziałem: „Ubieraj się. Mam plan”. Kiedy wywołali jej imię i nazwisko, by zostać validictorian, audytorium wybuchło. Twarz jej matki zbladła, gdy zobaczyła…

„Jestem w porządku, tato” – powiedziała Isabella stanowczym głosem. „Jestem wolna”.

Tego wieczoru siedzieliśmy w cichej restauracji z widokiem na miasto – my, trzy pokolenia. Wznieśliśmy toast za przeszłość, za lekcje wyciągnięte z gruzów i za przyszłość, którą mieliśmy razem budować.

Spojrzałem na córkę i uświadomiłem sobie, że mój „Plan” sprzed lat nie dotyczył tylko ceremonii ukończenia szkoły. Chodziło o to, by nauczyć ją najważniejszej zasady architektury:

Najpiękniejsze budynki to nie te, które są idealne od samego początku. To te, które zostały odbudowane, silniejsze i prawdziwsze, po burzy.

I patrząc, jak Isabella śmieje się z dziadkiem, wiedziałem, że projekt w końcu został ukończony.