Śmiechu Patricii.
Odwróconej twarzy Alexandre’a.
Ale wspomnienie zmieniło fakturę.
Nie przypomina już chwili, w której zostałam upokorzona.
To jak ostatni drobny, podły akt przed ogłoszeniem wyroku w sprawie mojego prawdziwego życia.
Myśleli, że jestem słaba, bo nie krzyczałam na korytarzu.
Myśleli, że jestem zgubiona, bo nie broniłam się w języku, który rozumieli.
Myśleli, że jestem pokonana, bo podpisałam, spuściłam wzrok i pozwoliłam im pomylić bezruch z uległością.
Nigdy nie zrozumieli najprostszej rzeczy.
Milczałam, bo miałam już dowód.
A kiedy drzwi się otworzyły i znów pojawiłam się w czerni, to, co ich zmroziło, nie była siła, której nigdy nie widzieli.
To było nieznośne odkrycie, że nosiłam ją w sobie od samego początku.
KONIEC
