Pielęgniarka się uśmiecha.
„To mocne imię”.
Mój ojciec siedzi w fotelu, kiedy wychodzi. Zmienił się. Ktoś musiał mu przywieźć białą koszulę z Paryża. Ale pod paznokciem wciąż ma czarną smugę tłuszczu i ten szczegół niemal mnie łamie bardziej niż cokolwiek innego.
Otwiera oczy, kiedy się ruszam.
„Jest piękna” – mówi.
Długo na niego patrzę.
„Wiedziałaś” – szepczę.
To nie do końca oskarżenie.
Jeszcze nie.
Bardziej jak pierwszy wyraźny sygnał głębszej rozmowy.
Powoli odchyla się do tyłu i składa dłonie.
„Wiedziałem wystarczająco dużo, żeby się martwić” – odpowiada. „Ale nie na tyle, żeby wiedzieć, że dziś posuną się tak daleko”.
Szczerość ma znaczenie. Gdyby teraz kłamał, coś we mnie pękłoby na dobre.
Tak wyjaśnia.
Fragmentami.
Jak nigdy nie lubił żądzy pieniędzy Damiena, ale mylił ją z próżnością, a nie przemocą.
Jak się wycofał, kiedy upierałam się, żeby mieszkać z dala od nazwiska Delmas, z dala od biznesowych wiadomości, z dala od szoferów, z dala od absurdalnych oczekiwań wobec córki założyciela grupy Delmas Industries.
Jak uszanował mój wybór, by pracować pod prawdziwym nazwiskiem, by ludzie myśleli, że jest tylko mechanikiem z małego miasteczka specjalizującym się w zabytkowych silnikach, bo takiej właśnie roli potrzebowałam w tamtym czasie.
I jak w ostatnich miesiącach jego prywatny detektyw zaczął odkrywać rzeczy, które go niepokoiły: ukryte siniaki, odwołane wizyty, nietypowe wypłaty gotówki, znużenie w moim głosie.
Zamykam oczy.
Nie dlatego, że nie chcę słuchać.
