awie 2 dni i wiązał się z komplikacjami, które miały prześladować Sarę Witkim do końca życia. Bliźniaki, które przyszły na świat, były natychmiast rozpoznawalne jako poważnie zdeformowane, z kończynami rozgałęziającymi się pod niemożliwymi kątami. Czaszki zdawały się mieć dodatkowe wypustki kostne, a ciała zdawały się być połączone mostkami tkankowymi, łączącymi ich tułowie i prawdopodobnie narządy wewnętrzne.
Prawdziwym szokiem dla kobiet biorących udział w badaniu było uświadomienie sobie, że dzieci te posiadały świadomość i koordynację, które wydawały się znacznie przekraczać ich poziom rozwoju. Poruszały się z odpowiednimi intencjami, chwytały przedmioty znajdujące się w pobliżu i zdawały się komunikować ze sobą za pomocą serii dźwięków i gestów, których żadna z położnych nie potrafiła zinterpretować.
Pomimo poważnych wad fizycznych, bliźnięta wykazały się inteligencją, która była zarówno niezwykła, jak i głęboko niepokojąca. Dzieci, którym Ezechiel i Judyta nadali imiona Gabriel i Rafael, wybierając biblijne imiona, które mogłyby zapewnić pewną ochronę przed nadprzyrodzoną interpretacją ich stanu, przetrwały trudny poród i zaczęły rozwijać się w sposób przeczący wszelkim oczekiwaniom dotyczącym dzieci urodzonych z tak poważnymi deformacjami.
