Zeznania Marcusa Fletchera ujawniły prawdziwy rozmiar przestępczego procederu Harringtonów, w tym szczegóły dotyczące metod selekcji ofiar, tworzenia fałszywych dowodów i współpracy ze skorumpowanymi urzędnikami w celu zapewnienia korzystnych rezultatów prawnych. Co jednak ważniejsze dla ojca Thorne’a, zeznania Fletchera zawierały szczegółowe informacje na temat decyzji rodzeństwa o ślubie oraz ich wyraźnych rozmów o wykorzystywaniu stanu zdrowia dzieci do dalszego powiększania majątku poprzez prywatne wystawy.
Do bogatych osób zainteresowanych anomaliami medycznymi. To odkrycie dodało kolejny poziom grozy do i tak już przytłaczającej sprawy. Ezekiel i Judyta nie tylko skazali niewinnych ludzi na śmierć dla korzyści finansowych, ale także spłodzili dzieci w kazirodczym związku, specjalnie zaprojektowanym, by chronić ich przestępcze imperium.
Planowali teraz wykorzystać cierpienie swojego potomstwa dla dodatkowego zysku. Jednak najpotężniejszą bronią ojca Thorne’a w kampanii przeciwko rodzeństwu Harringtonów okazały się same dzieci. Gabriel i Raphael, pomimo młodego wieku i ograniczeń fizycznych, posiadali szczegółową pamięć rozmów i wydarzeń, która stanowiła kluczowe potwierdzenie dowodów znalezionych w dokumentach ich rodziców.
Co ważniejsze, ich oczywista inteligencja i świadomość moralna czyniły z nich przekonujących świadków, których zeznań nie można było odrzucić jako fantazji osób o zranionych umysłach. Skrupulatne wywiady księdza z bliźniętami, przeprowadzone podczas tajnych wizyt organizowanych przez Margaret Caldwell, ujawniły poziom systematycznego znęcania się i wykorzystywania, wykraczający daleko poza zwykłe zaniedbanie.
Ezekiel i Judith nie tylko ukrywali swoje dzieci przed światem, aby chronić własną reputację, ale także wykorzystali izolację i zależność bliźniaków do przeprowadzania eksperymentów psychologicznych, mających na celu sprawdzenie granic ludzkiej wytrzymałości i zdolności adaptacyjnych. Gabriel i Raphael opisali lata poddawania się bolesnym zabiegom medycznym bez znieczulenia, zmuszania do wykonywania zadań intelektualnych pod groźbą odstawienia jedzenia lub zapewnienia komfortu oraz wykorzystywania ich jako obiektów teorii rodziców na temat związku między deformacją fizyczną a wadami rozwojowymi.
