Wdowa, Constance Fletcher, stała się ich pierwszą ofiarą, kobietą, której zmarły mąż zostawił cenny młyn zbożowy, pożądany przez kilku miejscowych mężczyzn. Pod staranną akcją rodzeństwa Harrington, Constance została oskarżona o niszczenie zbiorów poprzez nieczyste kontakty z ciemnymi siłami. Dowody, które przedstawili, wydawały się przytłaczające.
Tajemnicze ślady na jej ciele, które potajemnie pozostawili podczas przymusowego badania; zeznania sąsiadów, którzy twierdzili, że widzieli, jak mamroczeła dziwne słowa, pod wpływem ostrożnych sugestii Judith; oraz druzgocący fakt, że jej młyn nadal produkował mąkę, podczas gdy inne zawodziły, co w rzeczywistości było wynikiem jej lepszej konserwacji i lokalizacji.
Constance Fletcher została powieszona 15 listopada 1664 roku, a jej młyn został podzielony między miasto i rodzeństwo Harringtonów jako zapłata za ich usługi. Był to jednak dopiero początek przedsięwzięcia, które ostatecznie objęło osiem różnych społeczności i pochłonęło życie 57 niewinnych osób w ciągu 15 lat.
Decyzja o ślubie Ezekiela i Judith nie wynikała z żadnych romantycznych intencji. Takie związki między rodzeństwem były technicznie możliwe w świetle prawa kolonialnego, gdy uzasadniały je ważne okoliczności, ale wynikały z chłodnej, praktycznej kalkulacji. Do 1675 roku rodzeństwo dysponowało majątkiem o wartości ponad 15 000 funtów, co stanowiło ogromną fortunę jak na standardy kolonialne.
