Zakryłem usta.
Nie mogłem mówić.
Dwa.
To nie było dziecko.
Było ich dwóch.
Dwa życia rozwijające się we mnie, podczas gdy na zewnątrz wszyscy nazywali mnie zdrajcą.
Dwa bijące serca, gdy Diego wznosi toast z Paolą w Polanco.
Dwoje dzieci, których własny ojciec wyparł się, zanim jeszcze dowiedział się o ich istnieniu.
Lekarz wyłączył dźwięk, żeby dać mi przestrzeń, ale echo bicia serca wciąż krążyło mi po głowie.
Diego nagle usiadł na krześle.
Jakby mu odcięto nogi.
„Nie” – wyszeptała. „Nie, nie, nie”.
Paola spojrzała na niego z mieszaniną gniewu i strachu.
-Bliźnięta?
Lekarka łagodnie się poprawiła.
—Wczesna ciąża bliźniacza. Będzie wymagała ścisłego monitorowania.
Płakałam, ale już nie tak jak w łazience.
Płakał inaczej.
Z bólem, tak.
Ale też z nową siłą.
Wytarłem twarz grzbietem dłoni.
—Panie doktorze, czy z moimi dziećmi wszystko w porządku?
Moje dzieci.
To, co powiedziałem, złamało mnie i podtrzymało na duchu w tym samym czasie.
„Na razie tak” – powiedziała. „Oboje mają prawidłową czynność serca. Będziemy potrzebować częstych badań kontrolnych, względnego odpoczynku w zależności od postępów choroby, badań oraz dużo spokoju i ciszy”.
Diego parsknął śmiechem.
