Mój mąż, prawnik, powiedział mi, że jedzie na „konferencję prawną” do Cannes. Ale kiedy dostałam powiadomienie z banku o pakiecie ślubnym za trzy miliony euro w tym samym luksusowym hotelu… poszłam za nim. I zobaczyłam, że żeni się z moją najlepszą przyjaciółką.

Uśmiechał się.

Miał ten czuły uśmiech, który, jak mi się wydawało, był zarezerwowany dla mnie.

A na końcu alejki obsadzonej kwiatami, szła kobieta w białej sukni haftowanej koronką, z cienkim welonem opadającym na ramiona.

W dłoniach trzymała bukiet orchidei.

Szła powoli, jak królowa.

Kiedy lekko odwróciła głowę, zobaczyłam jej profil.

Claire.

Moja najlepsza przyjaciółka.

Kobieta, która nazywała mnie „siostrą”.

Kobieta, która piła herbatę w mojej kuchni, mówiąc mi, jakie mam szczęście, że mam takiego męża jak Adrien.

Kobieta, która jeszcze dziś rano napisała do mnie:

„Kocham cię”.

Położyłam dłoń na korze sosny, żeby nie upaść.

Scena przed moimi oczami była tak brutalna, że ​​nawet nie bolała.

Było to ponad ból.

To było święte upokorzenie.

A gdy morze wciąż migotało za nimi, mój mąż wyciągnął ręce do mojej najlepszej przyjaciółki, jakbym już nie żyła.

CZĘŚĆ 2

Zaślubiny Węży