Ponownie przespałem się z moją byłą żoną podczas podróży służbowej do Marsylii… i wczesnym rankiem czerwona plama na prześcieradle zaparła mi dech w piersiach. Miesiąc później telefon ze szpitala La Timone uświadomił mi, że ta noc nie była błędem… ale początkiem czegoś o wiele bardziej dewastującego.

Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale rozpoznałem ją, zanim jeszcze zobaczyłem jej twarz.

Sposób, w jaki związała włosy. Sposób, w jaki trzymała szklankę, nie pijąc. Ta lekko wyprostowana, lekko odległa postawa, jakby obserwowała świat zza niewidzialnej tafli szkła.

Serce podskoczyło mi tak gwałtownie, że o mało nie odstawiłam krzywo szklanki.

Potem się odwróciła.

Nasze oczy się spotkały.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Świat wokół nas toczył się dalej – śmiech, kelnerzy, hałas ulicy – ​​ale między nią a mną czas się zatrzymał.

„Julien?”

Jej głos.

Nie słyszałam go od trzech lat.

A jednak moje ciało rozpoznało ją, zanim jeszcze mój umysł ją rozpoznał.

— Claire…

Nie wiem, jak długo tam staliśmy, patrząc na siebie jak dwoje ocalałych z katastrofy, której nikt inny nie mógł pojąć.

Potem się uśmiechnęła.

Niezbyt szeroko.

Uśmiech ostrożny.

Uśmiech, który niemal prosił o pozwolenie na istnienie.

Usiedliśmy przy tym samym stole.

Na początku rozmawialiśmy jak dwoje uprzejmych nieznajomych, którzy wiedzą o sobie o wiele za dużo.

Spytała mnie, czy nadal tyle pracuję.