Moja ciężarna córka leżała w TRUMNIE – a jej mąż przybył, jakby to była IMPREZA. Wszedł śmiejąc się, z kochanką u boku, a jej obcasy rozbrzmiewały echem po kościele niczym oklaski. Pochyliła się i wyszeptała: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w nieruchome, blade dłonie córki… aż prawnik wystąpił z zaklejoną kopertą. „Przed pogrzebem” – powiedział – „musi zostać odczytany testament”. Mój zięć uśmiechnął się złośliwie – aż padło imię… i jego uśmiech zniknął…

„Jeszcze nie widziałeś bólu.”

Twarz Clary pobladła.

Ethan zamarł.

Szybko rozglądające się oczy.

Do zarządu.

Do księdza.

Do detektywa.

Do kamer widocznych przez otwarte drzwi kościoła.

A potem—

Ostatni element.

Głos Emmy.

Ciszej.

Ale spokojnie.

„Już wszystko wysłałem mojej matce.”

Nagrywanie zostało przerwane.

Zapadła cisza.

Ciężki.

Absolutny.

Następnie-

Ethan eksplodował.

„To jest edytowane!” krzyknął. „Była niestabilna! Miała na moim punkcie obsesję!”

Powoli odwróciłem się w stronę detektywa.

„Mówił to samo wcześniej” – odparłem spokojnie. „Na szpitalnym korytarzu. Po tym, jak powiedział pielęgniarce, żeby nie przeprowadzała badań toksykologicznych”.

Detektyw skinął głową.