Moja ciężarna córka leżała w TRUMNIE – a jej mąż przybył, jakby to była IMPREZA. Wszedł śmiejąc się, z kochanką u boku, a jej obcasy rozbrzmiewały echem po kościele niczym oklaski. Pochyliła się i wyszeptała: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w nieruchome, blade dłonie córki… aż prawnik wystąpił z zaklejoną kopertą. „Przed pogrzebem” – powiedział – „musi zostać odczytany testament”. Mój zięć uśmiechnął się złośliwie – aż padło imię… i jego uśmiech zniknął…

„Przestań gadać” – syknął.

Ale było za późno.

Pan Halden podniósł kolejną kopertę.

„I jeszcze jedna ostatnia instrukcja” – powiedział.

W pokoju znów zapadła cisza.

Kompletny.

„Jeśli Ethan Vale przyjdzie na mój pogrzeb z Clarą Marrow” – przeczytał – „odtwórz plik oznaczony jako „Kościół”.

Wszystko wskoczyło na swoje miejsce.

Ethan się przeprowadził.

Szybko.

Za szybko.

Rzucił się do przodu—

Ale detektyw był szybszy.

Mocny uścisk na jego ramieniu.

„Usiądź” – powiedział detektyw.

„To nękanie!” krzyknął Ethan, a jego głos się załamał. „Moja żona nie żyje, a ta… ta kobieta wykorzystuje swoje ciało, żeby ukraść moją firmę!”

Na to słowo—

Coś zimnego osiadło we mnie.

Starożytny.

Finał.

Przeszedłem obok niego.

Za Clarą.