Odrzucona w wywiadzie z powodu starych i zniszczonych ubrań, biedna młoda kobieta nie przypuszczała, że ​​wszystko, co przeżyła, stało się przedmiotem troski potężnej dziedziczki.

To była granatowa sukienka o klasycznym kroju, uszyta z grubego materiału i pięknie się układająca. Staromodna, owszem, ale elegancka i dostojna. Kiedy Marisol przymierzała ją przed pękniętym lustrem w łazience, nie zobaczyła biednej dziewczyny liczącej monety na chleb. Zobaczyła silną kobietę. Zobaczyła córkę Eleny.

Tej nocy Marisol prawie nie spała. Wpatrywała się w sufit, ćwicząc odpowiedzi, wyobrażając sobie scenariusze. Nie wiedziała, że ​​jej życie właśnie się odmieni, ani że tajemniczy mężczyzna, który pociągał za sznurki, nie szukał tylko pracownika, ale, nieświadomie, kogoś, kto przywróci mu wiarę w ludzkość.