Moja matka została skazana na śmierć za spowodowanie śmierci mojego ojca. Przez sześć lat nikt nie wierzył w jej niewinność. Ale na kilka minut przed zabraniem jej na plac egzekucji, mój młodszy brat przytulił ją i wyszeptał:

„Mamo… wiem, kto schował nóż pod twoim łóżkiem”.

„Nie płacz za mną” – powiedziała moja mama, skuta nadgarstkami i zachrypniętym głosem po nieprzespanych nocach. „Tylko zaopiekuj się Lucasem”.

Miałam siedemnaście lat, kiedy Sąd Przysięgłych w Rodanie uznał ją za winną.

Mój ojciec został znaleziony martwy w kuchni naszego domu, w dzielnicy Croix-Rousse w Lyonie.

Nóż był pod łóżkiem mamy.

Na jej szlafroku była krew.

I wszyscy powtarzali to samo:

„To była ona”.

Ja też w to wątpiłam.

To był mój grzech.

Przez sześć lat mama pisała do mnie z więzienia.