„Nie zabiłam twojego ojca, córko”.
„Twój ojciec żył, kiedy poszłam spać”.
„Elise, pewnego dnia zrozumiesz”.
Nigdy nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Schowałem więc jej listy do pudełka po butach na dnie szafy, jak gdybym ukrywał wstyd, któremu nie mam odwagi stawić czoła.
Moja matka nazywała się Claire Moreau.
Przedtem prowadziła małą księgarnię niedaleko placu Sathonay.
Zawsze pachniała papierem, mydłem marsylskim i czarną kawą.
Mieszkańcy okolicy ją kochali, bo potrafiła słuchać bez osądzania.
Mój ojciec, Henri Moreau, pracował jako księgowy w kilku firmach transportowych.
Był człowiekiem dyskretnym, wręcz zbyt cichym, ale prawym aż do uporu.
Mój wujek René, jego młodszy brat, często mawiał:
„Henri jest uczciwy, ale uczciwość nikogo nie nakarmi”.
Wtedy nie rozumiałem nienawiści kryjącej się za tym stwierdzeniem.
Zrozumiałem to dopiero znacznie później.
Rankiem w dniu planowanej egzekucji pozwolono nam na ostatnią wizytę w więzieniu Fresnes.
Niebo było szare.
Nie tylko szare jak zimowe poranki, ale szare jak nagrobek.
W samochodzie, w milczeniu, jechał mój wujek René.
Miał na sobie ciemny garnitur, ten sam, który nosił na pogrzebach.
Obok mnie Lucas drżał w granatowej budrysówce.
Miał osiem lat.
