W okolicy nerek lekarze znaleźli tylko jedną nerkę, która zawierała również trzy duże kamienie. Karl prawdopodobnie urodził się z agenezją nerek. Te kamienie musiały powodować u niego niewyobrażalny ból przez całe życie, porównywalny do ciągłych bólów porodowych. Nerka ostatecznie całkowicie przestała funkcjonować, co doprowadziło do encefalopatii mocznicowej i wstrząsu toksycznego.
Być może najsmutniejszym rozdziałem była jego niezdolność do spłodzenia potomka. Autopsja ujawniła tylko jedno jądro, które było „czarne jak węgiel”. Współcześni lekarze podejrzewają zespół interpłciowy, prawdopodobnie męski zespół XX lub prawdziwy hermafrodytyzm. Jego genitalia były zdeformowane, uniemożliwiając reprodukcję od urodzenia. Był, pod każdym względem, biologicznym końcem swojej linii rodowej.
W końcu lekarze otworzyli mu czaszkę. Jego głowa była „pełna płynu” – klasyczny przypadek wodogłowia (wody w mózgu). To wyjaśniało jego opóźnienia rozwojowe, upośledzenie funkcji poznawczych i napady padaczkowe. Jego mózg był uciskany przez płyn, który miał go chronić przez całe życie. Nauczył się mówić dopiero w wieku czterech lat, a stabilnie chodzić dopiero w wieku ośmiu lub dziesięciu lat.
